سينماي ايران به تازگي شيوه‌هاي جدیدی را درعرصه تبليغات تجربه مي‌كند كه حضور بازيگرها در سالن‌نمايش و فروش بليط فيلم‌ها در روزهاي نخست اكران  توسط ایشان براي جلب توجه تماشاگرها يكي از آن راه‌كارها است. اگرچه برخي باكمال تعجب اين شيوه را شكل سخيفي از تبليغات دانستند اما همه ديديم وقتي ورود آقايان ممنوع دست به اين نوآوري زد و موفق شد، برخي فيلم‌هاي ديگر نيز دنباله‌روي آن شدند.
راستي چرا سخيف... وقتي ستارگان سينما مي‌توانند با محبوبيت خود به تبليغات كالاهاي تجاري روي بياورند حال بايد بنشينيم و زانوي غم بغل بگيريم كه اي دادو‌بيداد شخصيت بازيگرها به دليل تبليغات فيلم‌هاي خود برباد رفت!
فيلم ديگري كه در روزهاي پيش از اكران تبليغات خوبي را پشت‌سر گذاشت يه حبه قند بود كه نشان داد خوش‌ذوقي رضا ميركريمي فقط به كارساخت فيلم نمي‌آيد. به جز بنرهاي فيلم در سايت‌هاي سينمايي كه شمارش‌گر معكوس آن نزديكي اكران فيلم را يادآور مي‌شد، و نيز سايت فعال و پر پروپيمان و برشورهاي با‌كيفيت و جذابش، حضور چهره‌هاي محبوب سينماي ايران در تهيه و ساخت تبلیغات فيلم نشان از حمايت ايشان از اثر ماندگار و دوست‌داشتني مير‌كريمي داشت.
جدا از آن كه عباس كيارستمي(طراح پوستر) رخشان بني اعتماد( طراح آنونس) و مجيد مجيدي( طراح تيزر) چه ساخته‌اند و چه ميزان در جلب مخاطب فيلم تاثير‌گذار بوده اند.، حضور ايشان تماشاگررا تشنه تماشاي آخرين ساخته ميركريمي مي‌كرد.
پوستر زيباي كيا رستمي كه دختر را سوار برتاب كنار برگ‌هاي درخت نشان مي دهد به سادگي فيلم است و آنونس دل‌نشين بني اعتماد به قدري درست لحظه‌هاي درخشان فيلم را در خود جای داده که تماشاگرش را به بارها تماشای فیلم ترغيب مي‌كند.

حمايت فيلم‌سازان از اثري قابل ستايش در سال جاري با مرهم شروع شد. در زمانه‌اي كه برخي سينماگرها بد جوري عليه يكديگر جبهه مي‌گيرند، اين مرهمي است به شيريني چندحبه قند... لابد خود ميركريمي هم تيزر فيلم بعدي كارگردان ديگري را خواهد ساخت و...
مجموعه اتفاق های تبليغاتي امسال، شمايل تازه‌اي از تبليغات در سينماي ايران را ترسيم كرده، حالا ديگر اين‌جا چراغي روشن است...

با این اسمایی که تو این فیلم هست دارم هلاک میشم!خدایا یه وقت به ما عطا کن بریم ببینیم این فیلمو!

به نظر منم قشنگه این همکاری سینماگرا!

شاید همین تبلیغات انچنانی و پوسترهای رنگارنگ بود که حسابی توقع من و خیلیهای دیگرو بالا برد. باید بگم که وقتی از سالن سینما در اومدم یه کمی تو ذوقم خورده بود. اخه کلی وسواس داشتم که داستان فیلم رو از جایی نشنوم و دریغ از اینکه کلا فیلم پلات قرص و محکمی نداشت. اگه یه کم شجاعت داشته باشیم و از اسمهای بزرگ دست اندرکار فیلم نترسیم باید بگم واسه من یه فیلم معمولی بود. یه فیلم معمولی قشنگ .

شاید یه نقطه قوت فیلم این باشه که خیلی سالهای دیگه شاید اگه رسم و رسومات عروسی و عزا ایرانی فراموش خیلی ها شده باشه این فیلم بتونه مثل یه مستند جذاب اونارو واسه بینندش یادآوری کنه!